Müzik

“Karanlığın Prensi” Ozzy Osbourne

Can Özmen

23 Temmuz 2025

“Ka­ran­lı­ğın Prensi” Ozzy Os­bo­urne, sa­dece he­avy me­ta­lin de­ğil, mo­dern dün­ya­nın en ay­kırı fi­gür­le­rin­den biri ola­rak se­sin­den çok daha gü­rül­tülü bir ha­yat ya­şadı.

1948’de İn­gil­tere’nin işçi sı­nıfı ma­hal­le­sinde do­ğan John Mic­hael Os­bo­urne, ha­yata de­za­van­tajlı baş­ladı. İkinci Dünya Sa­vaşı son­rası yok­sul­luk içinde dis­lek­sik bir ço­cuk…

Fa­kat için­deki çığ­lık, 1968’de kum­baya çem­ber­leri ku­ru­lur­ken je­ne­ras­yo­nun öf­ke­sini Black Sab­bath ve he­avy me­tal bir ri­tü­ele dö­nüş­türdü. Tony Iommi’nin o güne dek du­yul­ma­mış ka­dar ka­ran­lık ve uğur­suz riff­leri ile sa­vaş son­rası çü­rü­müş umut­la­rın, bas­tı­rıl­mış öf­ke­nin, dine, dev­lete ve ai­leye yö­nel­ti­len çığ­lık­la­rın sesi oldu Ozzy.

1969’da gru­bun adını ta­şı­yan ilk al­bümü, Hris­ti­yan iko­nog­ra­fi­si­nin ve ge­le­nek­sel ah­la­kın sı­nır­la­rını yı­ka­rak mü­ziği bir tür şey­tani ayine dö­nüş­tü­ren me­ta­lin do­ğum anı­dır. 1970 ta­rihli Pa­ra­noid al­bü­mün­deki “War Pigs”, “Ge­ne­rals gat­he­red in their mas­ses, just like witc­hes at black mas­ses…” diye baş­la­yan söz­le­riyle top­lu­mun “kut­sal” say­dığı yoz­laş­mış ki­lise, ordu ve ik­ti­dara karşı anti-mi­li­ta­rist bir marş, baş­kal­dı­rı­nın bir tür kut­sal met­ni­dir.

Aynı al­büm­deki “Iron Man” ise ge­le­cek­ten ge­lip top­lum ta­ra­fın­dan dış­la­nan bir ada­mın hi­kâ­yesi, Ozzy^nin kendi ha­ya­tın­dan bil­diği yal­nız­lık, hor gö­rülme, an­la­şıl­mama hâli üze­rine ve her za­man alay edi­len, ama bir gün ayağa kal­kıp dün­yayı yok eden ki­şi­nin me­ta­fo­ru­dur. Solo ka­ri­ye­rinde ise bi­lin­çal­tı­nın ka­ran­lı­ğına da­la­rak, mis­tik, ezo­te­rik ve pro­vo­ka­tif kül­tü­rel bir ikon, batı me­de­ni­ye­ti­nin bas­tır­dığı tüm ka­ran­lık te­ma­la­rın söz­cüsü olur.

Siyah beyaz portre: uzun saçlı genç Ozzy Osbourne, kürklü yelek giymiş, eli belinde duruyor

Ozzy’nin sah­ne­deki transa geç­miş, ne de­diği çoğu za­man an­la­şıl­ma­yan -yada çok sağ­lam uç­muş- per­so­nası, sis­te­min “nor­mal” de­diği her şeye to­kat gibi çar­pı­yordu. Ozzy, “ah­lak bek­çi­leri”nin ka­busu; yal­nız­la­rın, dış­la­nan­la­rın, öf­ke­li­le­rin kah­ra­ma­nıydı. Kendi de­yi­miyle “ap­tal bir pal­yaço gibi” gö­rünse de top­lu­mun cid­di­ye­tini, sah­te­li­ğini yık­ma­nın en et­kili yolu onunla alay et­mekti. Ya­rat­tığı ka­rak­ter, şey­tanla dalga ge­çen bir ay­yaş, Tanrı’nın ga­za­bın­dan kork­ma­yan bir şa­ka­cıydı.

Te­le­viz­yon ek­ran­la­rında bile mas­ke­sizdi. “The Os­bo­ur­nes”, bir rock yıl­dı­zı­nın ste­ri­lize edil­me­miş, filt­re­siz ha­ya­tını göz­ler önüne serdi ve her­ke­sin kah­ra­man gibi gör­mek is­te­diği fi­gürü, kı­rıl­gan, ka­o­tik, ger­çek bir anti-kah­ra­mana dö­nüş­türdü.

Ozzy Os­bo­urne’a veda eder­ken yal­nızca bir mü­zis­yeni de­ğil, ka­ran­lığı ka­bul­len­me­nin ve on­dan güç dev­şir­me­nin ne de­mek ol­du­ğunu bize gös­te­ren, ken­dine has bir gü­lüşü, bo­zuk ama bü­yü­le­yici ko­nuş­ması ve için­den gel­diği gibi ya­şa­dığı ha­ya­tıyla bir Rock’n Roll iko­nuna veda edi­yo­ruz.

“You can’t kill rock ’n’ roll, it’s here to stay.” Ozzy Os­bo­urne

İlgili yazılar

Bütün yazılar

Kaçırma

Görsel Sanatlar

Boşluk İlerliyor

KILINÇKAYA’nın mekânsal yerleştirme ve katılımcı performans alanı olarak tasarladığı sergi, günümüz dünyasının giderek…

Aslı Alpar16 Ocak 2026