Videokunstarkivet Sanatçıları ile Röportajlar — Part III

Sa­nat­sal pra­ti­ği­nizi kı­saca na­sıl ta­nım­lar­sı­nız? Ça­lış­ma­la­rı­nızda ge­nel­likle hangi te­ma­lar veya kav­ram­lar ön plana çı­kı­yor?

Mat­tias Härens­tam: Ça­lış­ma­la­rım film, hey­kel, ens­ta­las­yon, baskı re­sim ve daha pek çok farklı sa­nat for­munu kap­sı­yor. Mal­zeme veya medya ne olursa ol­sun, kont­rol ar­zusu ve bu ar­zu­nun çök­tüğü du­rum­lara olan ilgi, ça­lış­ma­la­rımda tek­rar eden bir tema. Bu­nun öte­sinde ise ba­şa­rı­sız­lık kor­kusu ve bu­nun so­nu­cunda be­lir­siz bir uçu­ruma düşme kor­kusu var. Bu “ne pa­ha­sına olursa ol­sun gö­rü­nüşü ko­ru­mak” ve bunu yap­ma­nın ger­çek ma­li­yeti. Be­nim için bu sa­dece psi­ko­lo­jik veya va­ro­luş­sal bir du­rum de­ğil, aynı za­manda po­li­tik bir du­rum­dur.

Paul Tunge: Ya­zar odaklı uzun met­rajlı film­ler yap­ma­nın yanı sıra, son on beş yıl­dır mo­der­nizmle bağ­lan­tılı kısa bel­ge­sel­ler de ya­pı­yo­rum. Mo­der­nist mi­mari üze­rine bel­ge­sel­le­rin yanı sıra, gör­sel sa­nat­çı­lar ve ta­sa­rım­cı­la­rın kor­san radyo prog­ram­ları da var. Si­nema di­linde farklı tek­nik­ler ve form­lar kul­la­na­bi­le­ce­ğim, ko­nuyla uyumlu veya kont­rast oluş­tu­ra­bi­le­cek ko­nu­lar seç­meye ça­lı­şı­yo­rum.

Pi­erre Li­o­nel Matte: Ça­lış­ma­la­rı­mın kay­nağı ki­şi­sel bi­yog­ra­fim ve gün­lük olay­lar, çağ­daş si­ya­set ve ulu­sal kim­lik, ya­bancı düş­man­lığı, eko­loji ve sa­nat ta­rihi ko­nu­la­rını ele alan ede­bi­yat­tır. Sa­nat yap­ma­nın ve de­ne­yim­le­me­nin sü­rekli bir öğ­renme sü­reci ol­du­ğuna ina­nı­yo­rum ve in­san­larla ve yer­lerle yeni ki­şi­sel kar­şı­laş­ma­lar, ça­lış­ma­la­rı­mın sü­rekli bir de­ği­şim sü­re­cinde ol­ma­sını sağ­la­ya­cak il­ham kay­nağı ola­cak­tır. Sık sık sos­yal me­se­le­leri ki­şi­sel bir ba­kış açı­sıyla ele al­maya ça­lı­şır ve gün­lük de­ne­yim­le­rin ve olay­la­rın ge­nel ve kü­re­sel me­se­le­leri na­sıl yan­sı­ta­bi­le­ce­ğini in­ce­le­rim. Şi­ir­sel ile po­li­tik, mi­zahi ile ciddi olanı bir araya ge­tir­meyi, çok çe­şitli tek­nik­ler, mal­ze­me­ler ve gör­sel stil­ler kul­lan­mayı se­vi­yo­rum. Vi­deo ça­lış­ma­la­rımda sık sık ses ban­dı­nın te­me­lini oluş­tu­ran ey­lem­ler ger­çek­leş­ti­ri­rim.

Randi An­nie Strand: 1990’lar­dan beri sa­natçı ki­tabı be­nim ana ifade ara­cım ol­muş­tur. Ki­tabı fi­zik­sel, du­yu­sal, za­mana da­yalı, et­ki­le­şimli ve me­ta­fo­rik bir araç ola­rak in­ce­le­dim. Be­nim için ki­tap sa­dece bir me­tin aracı de­ğil, tam bir de­ne­yim ala­nı­dır. Ki­tap ve farklı bi­le­şen­leri hak­kın­daki fi­kir­ler beni ki­tap ara­cı­nın dı­şına, hey­kel, ens­ta­las­yon ve film gibi alan­lara da ta­şıdı. Dil, işa­ret­ler ve du­yu­sal de­ne­yim­ler ça­lış­ma­la­rı­mın mer­ke­zinde yer alır. Çe­şitli dil işa­ret­le­rini araş­tı­rıp in­ce­le­dim ve du­yu­la­rı­mız ara­sın­daki iliş­kiyi araş­tır­maya ça­lış­tım. Sa­nat ka­ri­ye­ri­min yanı sıra, bir süre sa­ğır in­san­lar için bir ku­rumda ça­lış­tım. İşa­ret dili gör­sel bir dil­dir ve «Si­lent Sign» fil­minde ol­duğu gibi onu daha de­rin­le­me­sine araş­tır­mak do­ğal bir şey gibi geldi. Sa­ğır­la­rın kul­lan­dığı dil işa­ret­le­ri­nin çoğu iko­nik­tir ve bir­çok işa­ret her­ke­sin kul­lan­dığı jest­lere ben­zer. İşa­ret di­linde yüz ifa­desi ve ba­kış­lar oku­mak için çok önem­li­dir. Bir­çok ke­lime aynı işa­ret­leri kul­lan­dı­ğın­dan, bu işa­ret­le­rin an­lamı kul­la­nıl­dık­ları bağ­lama bağ­lı­dır. Yüz ifa­de­sini or­ta­dan kal­dı­ra­rak, sem­bo­lik bir oku­maya ola­nak sağ­la­maya ve işa­ret­leri başka bir dü­zeyde ile­ti­şim­sel hale ge­tir­meye ça­lış­tım.

Rita Mar­haug: On yıl­lar­dır sa­natçı ola­rak ça­lı­şır­ken, uy­gu­la­ma­la­rım el­bette yıl­lar içinde de­ğişti. Çi­zim, baskı ve fo­toğ­raf­çı­lık eği­timi al­dım ve tüm bu alan­lar yıl­lar bo­yunca ça­lış­ma­la­rı­mın bir par­çası oldu. So­nuç­lar bi­rey­sel çi­zim­ler, bas­kı­lar, sa­natçı ki­tap­ları ve/veya ens­ta­las­yon­la­rın ve or­tak pro­je­le­rin bir par­çası ola­rak su­nuldu. Sa­nat uy­gu­la­ma­mın bir di­ğer önemli yönü ise per­for­mans. Bu, 90’lı yıl­larda, te­ma­mın iz­le­yi­ciye ulaş­mak için başka bir araca ih­ti­yaç duy­du­ğunu fark et­ti­ğimde baş­ladı. İs­te­di­ğim şey, “güç” ve “kı­rıl­gan” du­rum­ları ta­nım­la­mak için fi­zik­sel ve mev­cut bir şeydi. Mev­cut be­den, bir­çok ça­lış­mamda önemli bir araç ha­line geldi. Yıl­lar içinde bun­la­rın bir kısmı kısa vi­deo film­ler ve fo­toğ­raf­lar ha­line ge­ti­rildi. Te­ma­la­rım da el­bette yıl­lar içinde de­ği­şik­lik­ler ge­çirdi. 90’la­rın son­la­rın­dan iti­ba­ren uzun bir süre bo­yunca “aile” önemli bir un­surdu ve hala ba­zen bu ko­nuya geri dö­nü­yo­rum. Son 15 yıl­dır il­gi­len­di­ğim konu, de­niz ya­ta­ğın­daki do­ğal gaz ve pet­rol kay­nak­la­rına bağlı olan Nor­veç’in zen­gin­li­ğiydi. Nor­we­gian Li­quid per­for­mans se­risi, bir­kaç yıl bo­yunca ge­lişti ve bu sü­reçte kar­şı­laş­tığı bir dizi un­suru kap­sar hale geldi. Si­yah ve be­yaz; gör­sel ve dil­sel ola­rak, ni­hai bir kont­rast. Cilt; bi­rey ve dünya ara­sın­daki ara­yüz. Kim­lik; çe­şitli bağ­lam­larda sa­nat üre­ti­mi­min mer­ke­zinde yer alır, özel­likle de ka­dın­lık ve er­kek­lik, ço­cuk­lar ve ye­tiş­kin­ler üze­rine odak­la­nan er­ken dö­nem ça­lış­ma­la­rımda. Nor­we­gian Li­quid, bi­rey ve ulus ara­sın­daki ge­ri­lim için­deki kim­likle il­gi­le­nir. Ulu­sal ve bi­rey­sel an­la­yış­la­rı­mız ge­nel­likle bir­bi­riyle çe­li­şir. Aynı şey, ger­çek­lik ve ulus kav­ramı ile bi­rey için de ge­çer­li­dir: Nor­veç, el değ­me­miş do­ğası ile ta­nı­nan bir ülke ola­rak su­nu­lur­ken, as­lında dün­ya­nın ye­dinci bü­yük pet­rol ih­ra­cat­çı­sı­dır. Bi­rey, kır­sal ke­simde kök­leri olan ge­le­nek­sel ola­rak ılımlı bir kül­tür ile sı­nır­sız, ulus­la­ra­rası, post-en­düst­ri­yel bir bilgi-eğ­lence top­lumu ara­sında kal­mış­tır.

Tone Myskja: Sa­nat pra­ti­ğimde ser­gi­ler, kon­ser­ler ve sahne per­for­mans­ları ara­cı­lı­ğıyla vi­deo ile gör­sel ve hey­kelsi bir un­sur ola­rak ça­lı­şı­yo­rum. Mü­zi­kal bir yak­la­şı­mım var, kar­ma­şık ve kat­manlı vi­de­o­lar ve ens­ta­las­yon­lar bes­te­li­yo­rum. Te­ma­tik ola­rak, ça­lış­ma­la­rı­mın çoğu di­lin, al­gı­nın ve kim­li­ğin kar­ma­şık­lı­ğıyla ve in­san de­ne­yi­mi­nin ya­şa­dı­ğı­mız za­man ve içinde bu­lun­du­ğu­muz fi­zik­sel, sos­yal ve kül­tü­rel man­za­ra­lar ta­ra­fın­dan na­sıl şe­kil­len­di­ril­di­ğiyle il­gi­li­dir. Biz­ler her za­man ha­re­ket ha­lin­de­yiz: za­man, dü­şün­ce­ler ve be­den ara­cı­lı­ğıyla. Be­den al­gı­sı­nın, dü­şünce ve görme ka­dar de­ne­yi­min ay­rıl­maz bir par­çası ol­duğu hey­kelsi ens­ta­las­yon­lar ya­ra­tı­yo­rum. Öl­çek ve for­mat, hem vi­deo dü­zen­le­mede hem de hey­kelsi bi­le­şen­le­rin ve vi­deo pro­jek­si­yon­la­rı­nın fi­zik­sel ta­sa­rı­mında sa­nat pra­ti­ğimde çok önemli un­sur­lar. İz­le­yi­ci­lere dü­şün­sel ve sü­rük­le­yici bir de­ne­yim sun­mayı amaç­lı­yo­rum.

Vi­de­o­kuns­tar­ki­vet ar­şivi gibi bir ko­lek­si­yonda yer al­mak si­zin için ne an­lama ge­li­yor? Bu ar­şiv, ka­ri­ye­ri­nize veya sa­nata ba­kış açı­nıza na­sıl kat­kıda bu­lundu?

Mat­tias Härens­tam: Bu ko­lek­si­yona da­hil edil­mek be­nim için bir onur. Ay­rıca, eser­le­rin sa­dece “or­ta­dan kay­bol­mak” ye­rine, özenle sak­la­nıp eri­şi­le­bi­lir du­rumda ol­ması da çok gü­zel bir duygu. Bu gös­te­rimde yer alan eser­ler 20-25 yıl önce ya­pıl­mış ve bun­la­rın hala “ha­yatta” ol­du­ğunu gör­mek el­bette bü­yük bir mut­lu­luk.

Paul Tunge: Bu önemli çünkü bu, za­man içinde ça­lış­ma­ları ko­ru­yan ve mu­ha­faza eden bir ku­ru­luş ol­duğu ve film­le­rin ge­le­cek­teki ça­lış­ma­lar için eri­şi­le­bi­lir ol­duğu an­la­mına ge­li­yor.

Pi­erre Li­o­nel Matte: Ar­şi­vin bir par­çası ol­mak be­nim için iki ne­den­den do­layı önemli: 1. Eser­le­ri­min daha ge­niş bir bağ­lamda keş­fe­di­lip gö­rü­le­bil­mesi ve 2. Elekt­ro­nik medya tek­no­lo­jik de­ği­şik­lik­lere karşı sa­vun­ma­sız ol­du­ğun­dan, ge­le­cek ne­sil­ler için ko­ru­na­bil­mesi. Ar­şi­vin, daha ge­niş bir kit­le­nin Nor­veç vi­deo sa­na­tın­daki bü­yük çe­şit­li­liği keş­fet­mesi için bir kay­nak ola­bil­mesi de il­ham ve­rici.

Rita Mar­haug: Vi­de­o­kuns­tar­ki­vet’in var­lığı bir­çok açı­dan bü­yük önem ta­şı­yor. Ese­ri­ni­zin ko­ru­na­ca­ğını ve iz­le­yi­ci­ler ile kü­ra­tör­le­rin eri­şi­mine açık ola­ca­ğını bil­mek bir şey, kendi kont­ro­lü­nüz­den çık­mış ol­ma­sı­nın ver­diği gü­vence ise başka bir şey. Sa­nat el­bette çok bi­rey­sel bir fa­a­li­yet, an­cak ben sa­na­tın de­mok­rasi, an­la­yış ve in­san­lar arası di­ya­lo­gun in­şa­sında önemli bir un­sur ola­rak gü­cüne de ina­nı­yo­rum.

Tone Myskja: Vi­de­o­kuns­tar­ki­vet be­nim için çok önemli bir ko­lek­si­yon. Vi­deo, per­for­mans ve za­manla il­gili sa­natla il­gi­le­nen­ler için, kü­ra­tör­lüğü ya­pıl­ma­mış, açık bir ar­şiv ko­lek­si­yonu ve kü­tüp­ha­neye eri­şe­bilme fır­satı su­nu­yor. Uma­rım, ar­şivi in­ce­le­yen her­kes, ben de da­hil, yeni ve il­ginç sa­nat­çı­lar keş­fe­der ve on­lar hak­kında bilgi edi­nir.

Vi­deo sa­natı iz­le­yi­ciyle na­sıl bir bağ ku­rar? An­kara – Tür­kiye’deki iz­le­yi­ci­le­rin ese­ri­niz­den ne tür duy­gu­lar veya dü­şün­ce­ler edin­me­sini umu­yor­su­nuz?

Mat­tias Härens­tam: Bence vi­deo sa­natı di­ğer sa­nat tür­le­rin­den çok da farklı de­ğil; hepsi iz­le­yi­cide bir duygu ve me­rak uyan­dır­mak zo­run­da­dır. Bence tüm sa­nat­lar, dili aşan bir şey içe­ren çok özel bir ile­ti­şim bi­çi­mi­dir. İyi sa­nat ise her­kesle ile­ti­şim ku­ra­bi­lir. Bu, her­ke­sin be­ğe­ne­ceği an­la­mına gel­mez, ama kim ol­du­ğu­nuz ve ne­re­den gel­di­ği­niz­den ba­ğım­sız ola­rak her­kesle ile­ti­şim ku­ra­bi­lir.

Pi­erre Li­o­nel Matte: Vi­deo sa­natı za­mana da­yalı ol­duğu için bir tür ge­lişme veya dra­ma­turji içe­re­bi­lir ve za­manla an­latı, kav­ram­sal ve duy­gu­sal du­rum­larda de­ği­şik­lik­ler ola­bi­lir. Bu ne­denle vi­deo sa­na­tı­nın iz­le­yi­ci­nin me­ra­kını uyan­dı­ra­bi­le­ce­ğini ve böy­lece iz­le­yi­ciyi hem en­te­lek­tüel hem de duy­gu­sal ola­rak et­ki­le­ye­bi­le­ce­ğini dü­şü­nü­yo­rum. An­cak za­mana da­yalı çağ­daş sa­na­tın ço­ğunda ol­duğu gibi, iz­le­yi­ci­nin elde ede­ceği fayda, esere gös­ter­diği sa­bır ve ça­bayla ar­ta­cak­tır. Ça­lış­ma­la­rı­mın çoğu, or­manda yü­rü­yüş gibi gün­de­lik du­rum­lara da­ya­nı­yor ve bu şe­kilde iz­le­yi­ci­nin kendi de­ne­yim­le­riyle bağ­lantı ku­ra­ca­ğına ina­nı­yo­rum. İz­le­yi­ci­nin hem ha­ya­tı­mızda et­ra­fı­mızda var olan şi­iri fark et­me­sini, hem de in­san­lı­ğın ve par­çası ol­du­ğu­muz do­ğal dün­ya­nın kı­rıl­gan­lı­ğını ka­bul et­me­sini umu­yo­rum.

Randi An­nie Strand: Bra­ille ve işa­ret dili ile ça­lış­tım ve ça­lış­ma­ları her­hangi bir grup ai­di­ye­tine da­yalı ol­mak­sı­zın ge­niş bir kit­leye sun­dum. Her­kes dün­yayı do­kun­sal ola­rak de­ne­yim­ler, her­kes te­mel şey­leri be­den di­liyle ifade eder. Be­nim için hem Bra­ille hem de işa­ret dili, en­gel­lere ve fark­lı­lık­lara rağ­men in­san­la­rın ile­ti­şim kurma ye­te­neği ve is­tek­li­li­ği­nin bi­rer yan­sı­ma­sı­dır. Uma­rım film, tüm sı­nır­la­rın öte­sinde bir top­lu­luk his­sini ifade eder ve ak­ta­rır.

Rita Mar­haug: Vi­deo sa­natı çok farklı şey­ler ola­bi­lir, bu yüz­den iz­le­yi­ciyle tek bir bağ­lantı kur­mak zor. Bu­nunla bir­likte, gü­nü­müzde vi­deo, akıllı te­le­fonu olan “her­ke­sin” bu araca eri­şe­bil­diği bir ba­kıma çok de­mok­ra­tik bir or­tam­dır. Bu du­rum, sa­dece 40 yıl ön­ceki medya du­ru­mun­dan çok fark­lı­dır. Film­le­rimde de gö­rül­düğü gibi, be­nim vi­deo ile ça­lışma yön­te­mim, ge­nel­likle tek çe­kimde “ka­mera için per­for­mans ser­gi­le­mek” ve bu an­lamda ey­le­min ger­çe­ğini an­lat­mak, hiç­bir şeyi giz­le­me­mek veya iz­le­yici için za­manı hız­lan­dır­ma­mak­tır. Bu şe­kilde, An­kara iz­le­yi­ci­si­nin bir var­lık hissi ya­şa­ya­ca­ğını umu­yo­rum. Çe­kim yeri, Tür­kiye’den çok farklı bir do­ğal çev­reye sa­hip olan Nor­veç’in ku­ze­yinde. Öte yan­dan, bu­rada bu­lu­nan doğa, plaj ve ok­ya­nus, yani tüm dün­yada ta­nı­dık kav­ram­lar. Aynı şey, The In­ter­face (Gre­ses­nit­tet) ve The Bar­rel (Fa­tet) vi­de­o­la­rında kul­la­nı­lan mal­ze­me­ler için de söy­le­ne­bi­lir: ka­dın be­deni, kü­vet ve si­yah yağ. 200 yılı aş­kın bir sü­re­dir dünya eko­no­misi kö­mür, pet­rol ve gaz gibi kar­bon ya­kıt­la­rı­nın kul­la­nı­mına da­ya­lı­dır ve bu du­rum gü­nü­müzde kü­re­sel ısınma ve kri­tik eşik nok­ta­sına yol aç­mış­tır.

Tone Myskja: Ser­gi­le­nen vi­deo ça­lış­ma­la­rı­mın çoğu hey­kelsi ens­ta­las­yon­lar ola­rak su­nu­lu­yor. An­kara ser­gi­sinde üç vi­deo bir gös­te­rim prog­ra­mında su­nu­la­cak olsa da, iz­le­yi­ci­lere dü­şün­meye sevk eden ve ken­di­le­rini kap­tı­ran bir de­ne­yim ya­şat­ma­sını umu­yo­rum.

ENGLISH BELOW

How wo­uld you bri­efly desc­ribe your ar­tis­tic prac­tice? What the­mes or con­cepts typi­cally come to the fo­ref­ront in work work?  

Mat­tias Härens­tam: My prac­tice span over a wide range of dif­fe­rent art forms inc­lu­ding film, sculp­ture, ins­tal­la­tion, print­ma­king and more. Re­gard­less of ma­te­rial or me­dia, there is a re­cur­rent theme of de­sire for cont­rol and an in­te­rest in the si­tu­a­tion when it crumb­les. Be­yond it is the fear of fa­i­lure and the sub­se­qu­ent fall into some un­de­fi­ned abyss. This “ke­e­ping of up ap­pe­a­ran­ces at any cost” and the ac­tual cost of do­ing just that. To me that is not just a psycho­lo­gi­cal or exis­ten­tial state, but just as much a po­li­ti­cal con­di­tion.

Paul Tunge: A side of ma­king au­teur dri­ven fe­a­ture films, I’ve also been ma­king mis­tet short do­cu­men­ta­i­red the last fift­hen ye­ars con­nec­ted to mo­der­nism. Ser­ve­rer docs on mo­der­nist arc­hi­tec­ture, but also pi­rat­ra­dio of vi­sual ar­tists and de­sig­ners. I try to find con­cepts where i pick sub­jects where i can use diff­rent tech­nichs and forms wit­hin the ci­nema lan­gu­age that can play along or work as a cont­rast to the sub­ject. 

Pi­erre Li­o­nel Matte: My work has its ori­gin in my per­so­nal bi­og­raphy and da­ily events, con­tem­po­rary po­li­tics and lit­te­ra­ture dis­cus­sing na­ti­o­nal iden­tity, xe­nop­ho­bia, eco­logy and art-his­tory. I be­li­eve that ma­king and ex­pe­ri­en­cing art is a cons­tant pro­cess of le­ar­ning, and new per­so­nal en­co­un­ters with pe­ople and pla­ces will ins­pire my work to al­ways be in a pro­cess of change. I of­ten try to ref­lect on so­cial is­sues from a per­so­nal vi­ew­po­int, and exa­mine how da­ily ex­pe­ri­en­ces and events can ref­lect ge­ne­ral and glo­bal is­sues. I en­joy com­bi­ning the  po­e­tic with the po­li­ti­cal, the hu­mo­rous with the se­ri­ous, using a wide range of dif­fe­rent tech­ni­ques, ma­te­ri­als and vi­sual styles. In my vi­deo works I of­ten per­forms ac­ti­ons that form the ba­sis for the so­undt­rack.

Randi An­nie Strand: The ar­tist’s book has been my main me­dium since the 1990s. I have exa­mi­ned the book as a physi­cal, sen­sory, time-ba­sed, in­te­rac­tive and me­tap­ho­ri­cal me­dium. For me, the book is not just a me­dium of text, it is a to­tal fi­eld of ex­pe­ri­ence. Ideas aro­und the book and its dif­fe­rent com­po­nents have also bro­ught me out of the book me­dium, such as into sculp­ture, ins­tal­la­tion and film. Lan­gu­age, signs and sen­sory ex­pe­ri­en­ces are cent­ral ele­ments in my works. I have exp­lo­red and dis­sec­ted va­ri­ous forms of lan­gu­age signs, and have tried to in­ves­ti­gate the re­la­ti­ons­hip bet­ween our sen­ses. Along­side my ar­tis­tic ca­reer, I wor­ked for a while in an ins­ti­tu­tion for deaf pe­ople. Sign lan­gu­age is a vi­sual lan­gu­age, and it se­e­med na­tu­ral to in­ves­ti­gate it furt­her as in the film «Si­lent Sign». Many of the deaf lan­gu­age signs are ico­nic, and many signs are si­mi­lar to ges­tu­res that ever­yone uses. In sign lan­gu­age fa­cial exp­res­sion and gaze are es­sen­tial for re­a­ding. Since many words use the same signs, the me­a­ning of those signs de­pends on the con­text in which they oc­cur. By re­mo­ving fa­cial exp­res­sion I have tried to open up for a symbo­lic re­a­ding and make the signs com­mu­ni­ca­tive on anot­her le­vel.

Rita Mar­haug: Wor­king as an ar­tist over the de­ca­des,  my prac­tice has of co­urse chan­ged over the ye­ars. I was tra­i­ned wit­hin dra­wing, print­ma­king and pho­tog­raphy –and all these as­pects have been part of my work over the ye­ars. The re­sults has been pre­sen­ted as in­di­vi­dual dra­wings, prints, ar­tist bo­oks and/or as part of ins­tal­la­ti­ons and col­la­bo­ra­tive pro­jects. Anot­her im­por­tant as­pect of my art prac­tice is per­for­mance. This star­ted in the -90 when I re­a­li­zed my theme ne­e­ded anot­her me­dium to get thro­ugh to the au­di­ence. What I wan­ted was so­met­hing physi­cal and pre­sent to desc­ribe ‘strength’ and ‘fra­gile’ si­tu­a­ti­ons. The pre­sent body be­came an im­por­tant tool in many of my works. Over the ye­ars some of this has been trans­la­ted into short vi­deo-films and still-pho­tos. My the­mes has of co­urse also a va­ri­a­ti­ons over the ye­ars. ‘Fa­mily’ was one im­por­tant as­pect for a long pe­riod from the late -90s, and I still re­turn to this so­me­ti­mes. Over the last 15 ye­ars my con­cern had been about the Nor­we­gian we­alth, de­pen­ding on our re­so­ur­ces of na­tu­ral gas and oil in the se­a­bed. The per­for­mance se­ries Nor­we­gian Li­quid has de­ve­lo­ped over se­ve­ral ye­ars to en­com­pass a num­ber of ele­ments it has met along the way. Black and white; vi­su­ally and lin­gu­is­ti­cally, an ul­ti­mate cont­rast. Skin; the in­ter­face bet­ween in­di­vi­dual and world. Iden­tity; cent­ral in my art pro­duc­tion in a va­ri­ety of con­texts, and es­pe­ci­ally in my early works fo­cu­sing on fe­mi­ni­nity and mas­cu­li­nity, child­ren and adults. Nor­we­gian Li­quid de­als with the iden­tity in ten­sion bet­ween in­di­vi­dual and na­tion. Our na­ti­o­nal and in­di­vi­dual un­ders­tan­ding of­ten runs in cont­rast. The same can be said about re­a­lity and idea of na­tion, as well as of in­di­vi­dual: Nor­way is pre­sen­ted as a co­untry of pris­tine na­ture, while in fact we are the se­venth lar­gest oil ex­por­ter in the world. The in­di­vi­dual is pul­led bet­ween a tra­di­ti­o­nally mo­de­rate cul­ture with ro­ots in the ru­ral, and a li­mit­less, in­ter­na­ti­o­nal, post in­dust­rial in­fo­ta­in­ment so­ci­ety.

Tone Myskja: In my ar­tis­tic prac­tice I work with vi­deo as a vi­sual and sculp­tu­ral ele­ment thro­ugh ex­hi­bi­ti­ons, con­certs, and stage per­for­man­ces. I have a mu­si­cal app­ro­ach, com­po­sing comp­lex and la­ye­red vi­deos and ins­tal­la­ti­ons. The­ma­ti­cally, much of my work is re­la­ted to the comp­le­xity of lan­gu­age, per­cep­tion, and iden­tity, and how hu­man ex­pe­ri­ence is sha­ped by the time we live in and the lands­ca­pes—physi­cal, so­cial, and cul­tu­ral—we in­ha­bit. We are al­ways in mo­tion: thro­ugh time, tho­ughts, and the body. I cre­ate sculp­tu­ral ins­tal­la­ti­ons where bo­dily per­cep­tion is just as in­teg­ral to the ex­pe­ri­ence as tho­ught and vi­sion. Scale and for­mat are cru­cial ele­ments in my ar­tis­tic prac­tice, both in the edi­ting of vi­deo and in the physi­cal de­sign of sculp­tu­ral com­po­nents and vi­deo pro­jec­ti­ons. I seek to of­fer vi­e­wers a con­temp­la­tive and im­mer­sive ex­pe­ri­ence.

What does it mean for you to be fe­a­tu­red in a col­lec­tion like the Vi­de­o­kuns­tar­ki­vet arc­hive? How has this arc­hive cont­ri­bu­ted to your  ca­reer or your pers­pec­tive on art?

Mat­tias Härens­tam: It is an ho­nor to be inc­lu­ded in this col­lec­tion. And also the idea of the work not just ”di­sap­pe­a­ring”, but been ta­ken care of and be­ing ava­i­lable is a good fe­e­ling. The work inc­lu­ded in this scre­e­ning was done 20 – 25 ye­ars ago and it is of co­urse a great ple­a­sure to see it still be­ing ”alive”. 

Paul Tunge: It’s im­por­tant be­ca­use it me­ans that there are an or­gi­na­sa­tion that pro­tects and pre­serve the work over time, and that the films are ava­i­able for fu­ture stu­dies.

Pi­erre Li­o­nel Matte: Be­ing part of the arc­hive is im­por­tant to me for two re­a­sons; 1, that my works can be dis­co­ve­red and seen in a lar­ger con­text, and 2, since elect­ro­nic me­dia is vul­ne­rable to tech­no­lo­gi­cal chan­ges, it can be pre­ser­ved for pos­te­rity. That the arc­hive also can be a re­so­urce for a lar­ger au­di­ence to dis­co­ver the great va­ri­ety in Nor­we­gian vi­deo art is ins­pi­ring.

Randi An­nie Strand: It me­ans a lot to me to be part of Vi­de­o­kuns­tar­ki­vet. Time-ba­sed art can­not be do­cu­men­ted and com­mu­ni­ca­ted as ea­sily as ot­her art­works. As a re­sult, they may be un­der­rep­re­sen­ted in art his­tory. The arc­hive is an im­por­tant so­urce of re­se­arch and a way to comp­le­ment our art his­tory.  The fact that you cho­ose to show my film from 1999 shows both the va­li­dity of the arc­hive and the truth­ful­ness of the well-known exp­res­sion Ars longa, vita bre­vis.

Rita Mar­haug: The exis­tence of Vi­de­o­kuns­tar­ki­vet is of great im­por­tance in se­ve­ral con­texts. Kno­wing that your work will be pre­ser­ved and ava­i­lable to au­di­ence and cu­ra­tors is one thing, be­ing out of your own hands is se­cu­ring. Art is of co­urse a very in­di­vi­dual ac­ti­vity, but I also be­li­eve in the force of art as an im­por­tant ele­ment of bu­il­ding de­moc­racy and un­ders­tan­ding and di­a­lo­gue bet­ween pe­ople.

Tone Myskja:  Vi­de­o­kuns­tar­ki­vet is a very im­por­tant col­lec­tion for me. It is a great op­por­tu­nity for pe­ople in­te­res­ted in vi­deo, per­for­mance and time re­la­ted art to have an open, not cu­ra­ted, arc­hi­ved col­lec­tion and a lib­rary to look into. Ho­pe­fully, ever­yone lo­o­king into the arc­hive, me inc­lu­ded, will find and le­arn about new and in­te­res­ting ar­tists.

How does vi­deo art forge a con­nec­tion with the vi­e­wer? What fe­e­lings or tho­ughts do you hope the au­di­ence in An­kara – Tür­kiye will take away from your work? 

Mat­tias Härens­tam: I think vi­deo art isn’t all that dif­fe­rent from ot­her art forms – they all have to evoke a fe­e­ling and a cu­ri­o­sity in the vi­e­wer. I think all art is a very spe­cial form for com­mu­ni­ca­tion that in­vol­ves so­met­hing that goes be­yond lan­gu­age. And good art can com­mu­ni­cate with an­yone. That do­esn’t that it will be li­ked by ever­yone, but that it can com­mu­ni­cate to an­yone re­gard­less of who you are and come from.

Paul Tunge: My goal with the arch­tec­ture films has been to cre­ate a fe­e­ling of be­e­ing in the bu­il­dings, the ca­mera has that po­ten­tial, fo­ten there bu­il­dings can be hard to ac­cess, so its a fine day to do­cu­ment and give pi­pene the ac­cess. Im not an his­to­rian so i try with my films to say a little, to give a taste of a ho­use, a chair or a pa­in­ter, so it can work as a seg­way into the vi­e­wers own re­se­arch.

Pi­erre Li­o­nel Matte: Since vi­deo art is time-ba­sed and can the­re­fore con­tain a form of de­ve­lop­ment, or dra­ma­turgy, and over time a change in nar­ra­tive, con­cep­tual and emo­ti­o­nal sta­tes, I be­li­eve  that vi­deo art can sti­mu­late the au­di­ence’s cu­ri­o­sity – what co­mes next ?- and thus en­gage the au­di­ence both in­tel­lec­tu­ally and emo­ti­o­nally. But as with much time-ba­sed con­tem­po­rary art, the au­di­ence’s be­ne­fit will inc­re­ase with the pa­ti­ence and ef­fort they them­sel­ves bring to the work. Many of my works are ba­sed on every­day si­tu­a­ti­ons, such as a walk in the fo­rest, and in this way I be­li­eve that the vi­e­wer can con­nect it to their own ex­pe­ri­en­ces. I hope that the au­di­ence can both re­cog­nize the po­etry that exists aro­und us in our li­ves, but also ack­now­ledge the vul­ne­ra­bi­lity of both hu­mans and the na­tu­ral world we are a part of.

Randi An­nie Strand: I have wor­ked with both Bra­ille and sign lan­gu­age, and pre­sen­ted the works to a broad au­di­ence, not ba­sed on group af­fi­li­a­tion of any kind. Ever­yone ex­pe­ri­en­ces the world tac­ti­lely, ever­yone exp­res­ses es­sen­tial things thro­ugh body lan­gu­age. For me, both Bra­ille and sign lan­gu­age are ima­ges of pe­ople’s abi­lity and wil­ling­ness to com­mu­ni­cate des­pite obs­tac­les and dif­fe­ren­ces. I hope the film exp­res­ses and con­veys a fe­e­ling of com­mu­nity  ac­ross all types of bo­un­da­ries.

Rita Mar­haug: Vi­deo art can be so many dif­fe­rent things, so it is hard to pin­po­int one con­nec­tion to the vi­e­wer. That said, vi­deo to­day is a very de­moc­ra­tic me­dium in the way that ‘ever­yone’ with a smart phone has ac­cess to the tool. This is a very dif­fe­rent si­tu­a­tion from the me­dia si­tu­a­tion only 40 ye­ars back. My way of wor­king with vi­deo, like my films show, is ‘per­for­ming for ca­mera’ nor­mally one take and in that sense tel­ling the truth of the ac­tion, not hi­ding anyt­hing or spe­e­ding the time for the au­di­ence. In this way I hope the An­kara au­di­ence will have a fe­e­ling of pre­sence. The lo­ca­tion of the fil­ming is in the north of Nor­way, a very dif­fe­rent na­tu­ral en­vi­ron­ment from Tur­key. On the ot­her hand, the na­ture pre­sent is the be­ach and the ocean, -both fa­mi­liar con­cepts all over the world. The same thing co­uld also be said about the ma­te­rial in play in the vi­deos The In­ter­face (Gre­ses­nit­tet) and The Bar­rel (Fa­tet): the fe­male body, the bath­tub and the black oil. For more than 200 ye­ars the world eco­nomy has been do­mi­na­ted by the bur­ning of car­bon; coal, oil and gas –all le­a­ding to the si­tu­a­tion to­day of glo­bal war­ming and the tip­ping po­int.

Tone Myskja: Most of my ex­hi­bi­ted vi­de­o­work is pre­sen­ted as sculp­tu­ral ins­tal­la­ti­ons. I hope that even tho­ugh the three vi­deos will be pre­sen­ted in a scre­e­ning prog­ram in the An­kara ex­hi­bi­tion it can give the vi­e­wer a con­temp­la­tive and im­mer­sive ex­pe­ri­ence.